oooooooooooooooooooo



	________________________________________________________________________________ De laatste rit van de vossenjacht Na een week niet buiten te hebben gereden, heb ik afgelopen zaterdag maar een trainingsritje gemaakt om te kijken hoe de wegen, met name de fietspaden, er bij liggen. Dat was best goed eigenlijk, met die wegen. De vossenjacht, de laatste van het seizoen, gaat zéker door. Er is ons wel weer een onheilsspelling toegefluisterd door de weermannen maar voordat die ijzel en sneeuw valt zal de vossenjacht wel zijn gereden. Mis dus! Om half tien begint het met kleine vlokjes sneeuw die, naarmate het het startsein dichterbij komt, steeds groter te worden. Er ligt in notime een witte deken over de pijlen heen. De uitzetter Arie had de pijlen die hij normaal op zijn boog heeft, op nette droge wegen kunnen kalken. En heeft in alle vroegte de rit nog nagereden om er zeker van te zijn dat we veilig konden rijden. Meer kon hij ook niet doen. Bedankt Arie! De vossenjachtprijzen Jeugdlid Jonathan Twee vossenjachten die werden afgelast. En dat is eigenlijk veel erger dan het niet doorgaan van "de Elfstedentocht" die werd maar één keer afgelast. Zoals de vorige keer is een groep renners die op de atb kwam toch op de fiets gestapt voor een ritje maar zonder competitie uiteraard. De overige renners en vrijwilligers maakten het in de kantine gezellig met behulp van koffie en broodjes in afwachting van de prijsuitreiking omdat het de laatste vossenjacht was, of beter gezegd, moest zijn. Jeugdlid Mike Arie de uitzetter van de laatste rit die niet werd gereden De hoofdprijzen gingen dit keer naar Erik de Niet van de A-groep, William van Rijswijk van de B-groep en Ditta verhagen van de C-groep. William had het hoogst aantal punten en verwierf daarmee de plicht om de wisselbeker een jaar lang goed te verzorgen en hij mag er zo nu en dan een bad in nemen. Erik met de 1e prijs van de A-groep William winnaar van de B-groep, met de wisselbeker Het was weer een seizoen van stevige ritten waarin er flink wat modder onder de wielen doorging, heuveltjes werden beklommen en tegen de wind in werd gebeukt. Er werd gejammerd maar ook gelachen, kortom een seizoen om aan terug te denken. Ap _______________________________________________________________________________ Vossejacht 22 januari 2012 Mollejacht Het was weer zo'n dag van onzekerheid door dreigende regen. Gaat de vossenjacht door of wint de regen het van de gekrijte pijlen. De eerste regenbui teistert het krijt maar in de kantine is de hoop niet zomaar verdwenen. Pijlen blijven langer staan dan je denkt. Er komt een soort maanmannetje binnen. Nou, zeg maar maanman....het is één van de uitzetters. Het is Mol! Een betere naam voor de jacht is dan ook "Mollejacht" Hij heeft de mollejacht uitgezet op de brommer en dan mogen we ook verwachten dat hij voor ons uit rijdt om de pijlen, hier en daar waar nodig, een beetje bij te krijten. Als de mollejacht is begonnen staan er in notime vier mollecontrolestempels op het kaartje. De meest sneaky maar ook de bekendste mollecontrole was het voetpad naast het fietspad in Kijkduin. Daar tuinen we niet meer in molletje! Er waren in totaal zeven mollecontroles en het kaartje begint dan een beetje klein te worden. Uitbreiding van het mollecontrolestempelkaartje is dan noodzakelijk en ik denk dan aan een stuk karton in A3-formaat dat je op je rug kan spelden. Kom dan maar op met je controle stempels! Buiten de controles en de soms verwaterde pijlen die roet in je overwinning konden gooien was er de wind. Zijwind, rugwind en tegenwind, we kregen er regelmatig mee te maken. Een verademing was het lange stuk voor de wind vanaf Hoek van Holland naar het parkoers waar de laatste mollecontrole stond en de mollevos zijn laatste streek uithaalde. Een sloot tussen de vossejachters en de mollevos. We mopperden nog één keer..... Ik heb weer lekker gereden en in de kantine zag ik ook alleen maar tevreden, voldane gezichten. Mol, marijn, jullie hebben ons weer een paar prima streken geleverd! Ap _______________________________________________________________ Terug van weg geweest 11 december 2011-HSK TRIAS vossenjacht Het is vallen en opstaan geweest maar ik ben toch weer op de goede weg. Er zijn alweer tien vossenjachten verreden bij HSK TRIAS reed er zeven mee en ik zette er zelf één uit. Veel oude bekenden tegen gekomen en natuurlijk ook nieuwe leden. Vandaag werd de vossenjacht uitgezet door Hans van de Oever en Gerard Haaster. Hans had ik al een keer gezien maar Gerard zag ik na jaren weer voor het eerst. Hij benadrukte zeer goed dat ik een poosje weg was door te vragen: "Hoi Ap, onder welke steen ben jij uit gekropen?" Nou, ik ben er onderuit en ik kruip er niet meer onder! Ik ben terug van weg geweest. Over de vossenjacht niets dan goeds, behalve dan de lap strand die me deed hijgen als een tangpaard en mij een achterstand deed oplopen waar dat hijgende tangpaard ook nog de de hik van kreeg. De weg naar het strand was via de puinduinen waar Arco in het zand lag te bijten. Letterlijk stilgevallen. Dan de duinen en de laan van Poot, langs Duindorp naar de Scheveningseweg. De bredebandenvoorsprong van Ditta had ik goed gemaakt en samen begonnen we aan 't keren en draaien gelardeerd met enkele trapjes. Langs de gevangenis naar Meijendael en daar wacht het strand. Ik deed m'n best maar vloeken hielp niet....door het bijna mulle zand in de hoop dat de waterlijnrenners een controle missen. Maar nee, helaas stond de controle in m'n nadeel. Helemaal kapot kom ik langs de stempelpost en nog kilometers erna voel ik de weggelopen kacht die in het mulle zand is achter gebleven. Op de terugweg moest ik weer een achterstand goed maken en ik zag ook tot mijn verbazing vossenjachters voor mij die ik zo goed als zeker achter me had gelaten. Ook haalde ik drie keer dezelfde renner in doordat ik elke meter van de route heb gereden en dat deed dus niet iedereen. Ik won niets en eerlijk duurt het langst bij vossenjachten. Ik kom uiteindelijk weer bij de groep Ditta om de finale te rijden. Ik trek er nog een sprintje uit om er twee punten meer aan over te houden. Waarschijnlijk kost het me drie keer naar de fysio maar alles beter dan onder die steen te zitten. Hans, Gerard, een prima vossenjacht en goed gepijld. Ap ________________________________________________________________ Eindelijk verbetering Eindelijk kan ik m'n rondjes rijden zonder pijn of rotgevoel. Het moet nog wel op een klein verzet om een veertig kilometer goed te rijden. Heel langzaam gaat de knie vooruit en het is passen en meten om iets aan kracht toe te voegen zodat de kilometers en de kracht gelijke pas houdt met de genezing. Ik hoop dat het weer nog een poosje goed blijft zodat ik de racefiets zal kunnen blijven gebruiken. In oktober beginnen de vossenjachten weer maar daar zal ik niet volwaardig aan mee kunnen doen maar ik zeker van plan het te proberen. Eerst de resterende tijd maar gebruiken om de knie en de algehele conditie op een hoger pijl te brengen. _______________________________________________________________ Het blijft sukkelen maar er fladdert ook een musje Het vorige ritje leek goed bevallen maar dat was schijn. Het aanmodderen met de knie ging gewoon verder. Fietsen en lopen, het kan gewoon nog niet, ook niet een beetje. De arts schreef me volkomen rust voor en een paar oefeningen die de fysiotherapeut zal begeleiden.... De rust van een week zit er nu op en het been is rondom de knie sterker geworden, het voelt ook beter aan. Een testloopje na de kruidenier deed me toch weer nederig worden maar ook kwaad, kwaad dat het niet wil lukken. Een nieuwe afspraak met de orthopeed gemaakt maar wat mag ik van hem verwachten. Hij heeft ook geen toverstokje en een spreuk gereed. Na een nacht rust besefte ik pas laat dat de knie wat rustiger was. Ik werd er gewoon een beetje blij van. Gaan die oefeningen dan toch helpen? "Doorgaan", dacht ik, doorgaan met die oefeningen. De andere dag wederom een goed gevoel. Jezus, wat voelde ik me opgelucht! Het gaat ineens een stuk beter maar ik ga me niet blij maken met een dode mus en houd me aan me programma. Veel rust en oefeningen. het volgende verslagje mag niet meer over het gesukkel gaan, nee dan is er gewandeld en gefiets al is het maar een beetje. _______________________________________________________________ Het eerste ritje op de weg na de knie-operatie 9 augustus 2011 Een dag na het eerste ritje op de weg nam de langzaam opkomende pijn en het vervelende volle gevoel alle hoop op verbetering weer weg. Het lijkt er op of de knie niet meer genezen wil. Het was wel heerlijk geweest weer even op het gele stalen ros van vitorio te zitten. Een beetje zware toerracefiets voor huidige begrippen maar oh wat rijdt dat karretje heerlijk! Het rondje Momster had ik met patellabandjes gereden en tijdens het ritje was alles goed gegaan. Geen pijn tijdens het fietsen. De volgende dag stond een kleine wandeling op het programma en uit voorzorg de brace naar aan de ge-opereerde knie gedaan. Het voelde helemaal niet lekker tijdens de wandeling maar dat zat voornamelijk in m'n hoofd. Met een brace, met stalen scharnieren aan de zijkanten, loop je stabiel en het neopreen zit goed gesloten rond de knie. Eigenlijk loop je er makkelijker mee dan dat je er mee fietst want je been maakt dan niet zo'n grote knik. Zelfs een paar graspaden lukte aardig. Toch had ik constant het idee dat ik te veel hooi op de vork nam. Bij thuiskomst liet ik de brace nog een poosje zitten en gaande weg kreeg ik nu het gevoel dat de knie wel in orde was en dat ik niet te veel had gedaan. Nadat de brace was verwijderd werd m'n gevoel bevestigd, geen pijn, geen vol gevoel. En zelfs na een nacht voelde de knie goed aan. Het was voor het eerst dat ik weer positief was, dat ik het gevoel kreeg dat de genezing er aan zit te komen. _______________________________________________________________